Bezdomny mężczyzna, który wyglądał na sześćdziesięciolatka, starannie spakował swój sprzęt wędkarski do zniszczonego, ale solidnego plecaka. Torba widziała wiele: deszcz, śnieg, upał. W środku znajdowały się pudełka z przynętą, haczykami, spławikami i robakami w starym pudełku zapałek. Dla niego wędkarstwo nie było hobby, ale sposobem na przetrwanie.
Miał na sobie zniszczony płaszcz i gumowe kalosze, które znalazł w śmietniku kilka lat wcześniej; jeden z nich był trochę za mały, ale przyzwyczaił się do nich. Plecak ciążył mu na plecach, ale wyprostował się i ruszył w stronę rzeki, tak jak robił to każdego dnia. Nie miał domu, rodziny ani pracy. Czasami ktoś dawał mu gorącą herbatę lub kawałek chleba, ale żywił się głównie rybami z rzeki.
Po godzinie wędkowania zamiast ryby złapał na haczyk tekturowe pudełko.
„Więcej śmieci” – westchnął.
Pudełko było ciężkie. Zauważył coś w środku i chciał je wyrzucić, gdy usłyszał dziwny trzask.
Przyciągnął ją do siebie. Ostrożnie rozdarł wilgotną tekturę, a jego serce na chwilę stanęło. W środku było…
W środku, drżąc i zasłaniając uszy, leżał malutki rudy kotek. Chudy, mokry i przestraszony. Spojrzał na niego przerażonymi oczami i cicho miauczał.
Staruszek nic nie powiedział. Zdjął płaszcz, przykrył kota i usiadł nad rzeką. Nie był sentymentalny, ale coś w tym małym stworzeniu dotykało zakurzonych zawiasów jego duszy.
Nazwał ją Iskrą.
Od tego dnia wszystko się zmieniło. Dzielił się z nią swoją rybą, nakrywał ją swoją kurtką na noc. Pomimo życia na ulicy kotka szybko odzyskała siły i chodziła za nim wszędzie jak mała przyjaciółka. I pewnego dnia dosłownie uratowała mu życie.
W ten mroźny zimowy dzień staruszek stracił przytomność na publicznej ławce: był słaby, zmarznięty i głodny. Iskra nie odeszła. Wskoczyła mu na klatkę piersiową, pocierała się i cicho miauczała.
Przechodzień zauważył go i zawołał o pomoc. Mężczyznę ożywiono i zabrano do schroniska, gdzie dano mu jedzenie i łóżko. Udało mu się zatrzymać kota.
Kilka tygodni później, z pomocą wolontariusza, znalazł pracę jako opiekun kotów. Płaca była skromna, ale wystarczająca. Iskra mieszkała z nim w małym pokoju obok biura administracyjnego. Nie mogła uwierzyć, jak bardzo zmieniło się jej życie.
Nie łowił już ryb. Miał pracę, dach nad głową i, co najważniejsze, kogoś, kim mógł się opiekować.
